कितने भी तू कर ले सितम, हँस हँस के सहेंगे हम, ये प्यार ना होगा कम.... हे गाणं मला आवर्जून एका ट्रेक साठी वापरावस वाटतं ते म्हणजे "गोरखगड". कारण हा ट्रेक कितीही वेळा करा हा ट्रेक जितका थकवतो, जितका घाम काढतो, जितकी परीक्षा बघतो तितकाच तो आनंद ही देतो. त्यामुळे कितीही वेळा केला तरी ह्या ट्रेक ला नाही म्हणावसं वाटत नाही. हा ट्रेक करायची माझी चौथी वेळ. परंतु प्रत्येकवेळी नवीन कोणालातरी घेऊन जायची संधी मिळते.
ह्यावेळी निमित्त होतं कॉलेजच्या मित्रांना घेऊन जायचं नुकतीच गोवा ट्रिप झालेली त्यातून बाहेर येतो ना येतो तोच ऊर्मिलाला रविवारी सुट्टी चालून आलेली. मग आधीच रविवारी सुट्टी त्यात पावसाळा मग काय उठा नि पळत सुटा. बिचाऱ्या सागरला आजारातून सावरू पण देत नाही तोच आम्ही आमचा प्लॅन तयार केला त्याचं म्हणणं होतं लांबचा ट्रेक नको जवळचाच हवा. मग म्हंटल ठीक आहे "गोरखगड" जवळच आहे. "आधीच उल्हास त्यात फाल्गुन मास". तिकडून आमचा फिटनेस मॅन सुमितसुद्धा म्हणाला मी पण तयार आहे अजून माझे तीन मित्र पण आहे म्हणजे ह्यावेळी ग्रुप मोठाच झाला.
रविवारी सकाळी ७ ला भेटायचं ठरलं भेटेपर्यंत ८ वाजले तो भाग वेगळा पण काहीच प्रॉब्लेम नव्हता कारण घरापासून जवळ असल्यामुळे पोहोचायची काळजी नव्हती. काहीजण नवीन असल्याने तोंडओळख करायच्या निमित्ताने नेहमीप्रमाणे "हॉटेल गुरुप्रसाद" मध्ये चहा नाश्त्याचा बेत केला. हेल्मेटमधून तोंड बाहेर निघाल्यावर सगळ्यांचे खरे चेहरे दिसले.
मी उर्मिला, सागर, सुमित आधीपासून ओळखत होतो त्यात अजून भर पडलेली आदित्य, राहुल आणि शुभमची. पहिल्या भेटीमध्येच कळलं होतं ह्यांच्याशी एकरूप व्हायला जास्त वेळ लागणार नाही. अगदी तसेच झाले. हॉटेल पासून गडाच्या पायथ्यापर्यंत पोहचेपर्यंत आम्ही जवळपास मित्र झालोच होतो.
सुमारे साडेदहाच्या सुमारास आम्ही गडाच्या पायथ्याशी होतो. गाडीला हेल्मेट टांगले आणि सरळ गडाची वाट धरली हॉटेलमध्येच गडाचा विडिओ दाखवल्याने थोडीशी भीती होती पण डर आगे जित है ना??? अश्या विचाराने सगळ्यांनी चालावयास सुरवात केली.
गोरखगड
गडाच्या पायथ्याशी एक बस २-३ चारचाकी गाड्या पाहिल्या होत्या त्यामुळे वरच्या गर्दीचा थोडासा अंदाज आला होता पण आम्ही आमची चाल संथच ठेवली कारण जेवढं आरामात जाऊ तितकी गर्दी कमी असेल आणि आम्हाला परतण्याची काही घाई पण नव्हती. गप्पांच्या साथीने आमचा प्रवास चालू होता. पाऊस येण्याची आम्ही वाट बघत होतो कारण दीड तास गाडीवर बसून असं अचानक चालायला सुरुवात केल्यावर घाम येणं साहजिकच होतं. सुमारे १५-२० मिनिटे चालल्यावर गोरखगड समोर उभा ठाकला तेव्हा खरच कोणाला वाटत नव्हतं की आपल्याला त्याच्यावर जायचंय पण मनाशी चंग बांधला होता की जिथपर्यंत पोहचू तिथपर्यंत तर जायचंच पण इतिहास साक्षीदार आहे आजपर्यंत कोणताही ट्रेक अर्ध्यात सोडला नाहीये. गडाला पाठीशी घेऊन २ ४ फोटो काढले व मागून काही लोकांच्या चालीचा अंदाज घेऊन आम्ही पुढे चालायला सुरुवात केली. थोडं वर गेल्यावर गार वारा लागल्यावर उत्साह अजून वाढला.
वेडात मराठे वीर दौडले......
अचानक आलेला चालण्यातला वेग हा हवेमार्फत घेऊन आलेल्या शक्तीचा स्रोतच होता. तेवढ्यातच थोडासा पावसाचा शिडकावा झाला. त्याने आम्ही जरी भिजलो नसलो तरी त्याने आम्हाला धावपळ करायला नक्कीच भाग पाडलं. आता आमच्या डाव्या बाजूला गोरखगड आणि उजव्या बाजूला सिद्धगड होता. समोर एक पठार नजरेस पडलं सगळ्यांनी मिळून तिथे थोडावेळ विश्रांती घ्यायचं ठरवलं. त्याच वेळी सगळ्यांनी सामान बागेत टाकलं पण काही काहींच लक्ष फक्त फोटोग्राफी कडे होतं. कारण समोर इतका लाखमोलाचा निसर्ग आणि त्यासमोर आपली दौलत ती काय??? सगळ्यांनी ग्रुपला सोबत घेऊन फोटो काढले. त्याच डोंगरदाऱ्यांमधून धुक्याची झालर फिरत होती.
नेत्रदीपक क्षण
नुकताच पाऊस झाल्याने बऱ्यापैकी हिरवळीला सुरुवात झालेली. सुमित, उर्मिला, सागर ह्यांनी मन भरून फोटो काढले त्यांचे मॉडेल फक्त बदलत होते कधी राहुल कधी शुभम तर कधी आदित्य. खरंतर समोर इतका हिरवागार निसर्ग. मनसोक्त हवा तिथून उठावस वाटत नव्हतं पण काय करणार "कही पे पहुचने के लिये कही से निकलना बहुत जरुरी होता है" असं म्हणून आम्ही सगळे तिथून निघालो. आता येणारा फक्त 5 मिनिटाचा रस्ताच फक्त समाधानकारक होता. पुढची वाटचाल कठीणच होती. पण अज्ञानात शहाणपण आहे म्हणतात ना तेच खरं त्यामुळे बऱ्याच गोष्टी साध्य होतात. पुढच्या शिकस्तीचा कोणालाही अंदाज नव्हता म्हणून सगळे आरामात होते.
त्या ५ मिनिटाच्या चालीनंतर आधी गोरक्षनाथ महाराजांची समाधी आली आणि डाव्याबाजूने सरळ ८० अंशाच्या कोनात वर जाणारी वाट.
गडावर जाण्यासाठीचे २ च खडतर टप्पे आणि त्यात मी हा ट्रेक आधी केला असल्याने मलाच ह्याबद्दलची सत्यता माहिती होती पण ह्यांना सगळ्यांना काही सांगू की नको ह्याच विचारात मी होतो. पण न सांगता खूप काही साध्य करता येत होतं म्हणून पहिला टप्पा मोकळा होईपर्यंत आम्ही मध्यावरूनच वरच्या परिस्थितीचा अंदाज घेत होतो. न येऊ शकलेल्या मित्राला म्हणजे ऋषीला विडिओ कॉल चालू झाले. त्यालासुद्धा घरीबसून गडाचं दर्शन दिलं.
धुक्यात लपलेला सिद्धगड
रस्ता मोकळा झाल्यावर आम्ही शेवटी म्यान केलेल्या तलवारी बाहेर काढल्या व चढाईला सुरुवात केली. एकाला पुढे ठेऊन त्यामागे ऊर्मिलाला ठेवलं सुरक्षितरीत्या चढणं सध्या एवढच एक ध्येय होतं. खरं सांगायचं झालं तर काळजी उर्मिलाचीच होती. पण सागर आणि उर्मिलाच्या एकमेकांना चिडवण्यामुळे उर्मिलाने स्वतासाठीची ही लढत प्रतिष्ठेची करून घेतली होती. त्यामुळे घाबरत का ना होईना ती चढली. मी नाही मी नाही म्हणत शुभम सगळ्यात आधी वर जाऊन पोचला होता. त्याच्यामागे मी पोचलो मागून दबक्या पावलाने सुमित आला आणि त्यामागून राहुल आणि आदित्यने आपली बाजी मारली. आणि वरून खाली पाहिल्यावर सगळ्याच्या मनात एकाच प्रश्न होता तो म्हणजे खाली इथूनच उतरायचे आहे का???
आता काय बोलणार??? मी म्हणलं "हो" पण आधी वर जाऊ उतरायचं नंतर बघू.
गडाच्या प्रवेशद्वाराकडे जाणारी खडतर वाट
चढतानाचा उत्साह
इतक्या वर गेल्यावर गडाचे अवशेष नजरेस पडले त्याचा आढावा घेतला गोरखगडावर एकूण ४ ते ५ पाण्याची टाके आहेत. त्यातील पिण्याजोगे फक्त एकच ते म्हणजे गुहेच्या बाजूचे जिथे राहायची सोय होऊ शकते आशा ठिकाणचे.
एव्हाना आम्ही गुहेपाशी पोचलो होतो मी खालीच सगळ्यांना म्हणलेलं की ज्याना वर पर्यंत यायला जमणार नाही त्यांनी गुहेजवळ थांबलं तरी चालेल पण हिम्मत
हारतील ती आपली गॅंग कसली??? उलट गुहेजवळ पोचल्यावर सगळे एकसुरात म्हणाले "आधी वर जाऊन येऊ मग खाली बसुत!!". मानलं राव गड्यांना. हेच खरे राज्यांचे मावळे!!!. त्यामुळे गुहेजवळून 2 मिनिटातच आम्ही वर जायच्या वाटेवर गेलो आणि समोरच दृश्य बघून सगळेच हडबडले. हाच तो दुसरा आणि शेवटचा टप्पा. सगळ्यांना प्रश्न पडला चढू शकूत का आपण??? कारण वरून येणारी गर्दी आमच्या आत्मविश्वासाचे खच्चीकरण करत होती.
एक मुलगी तर उतरताना मम्मी मम्मी करत रडत उतरली. आम्ही आधी तिच्याकडे पाहिलं आणि मग उर्मिलाकडे पाहिलं म्हंटल उरम्या तुझं असं होता कामा नये!!! तरीही ती संकोचिंत दिसली मग एकच पर्याय होता ते म्हणजे Tattoo च आमिष. तिला म्हंटल तू वर पोच तुला Tattoo देतो. Tattooसाठी उरम्या एव्हरेस्ट पण चढेल तो गोरखगड काय?? त्यावरून पण सागराची चिडवचिडवी चालू झाली . गडाकडे हात दाखवून सागर म्हणाला "ते बघा उरम्या तुझं Tattoo तिकडे आहे!!!"
मग काय झाली ना तयारी.
चढतानाची सागरची मेहनत आणि मागून फोटोसाठी आतुर झालेली उर्मिला
गर्दी कमी झाल्यावर आम्ही पुन्हा त्याच पद्धतीने चढायला सुरुवात केली. शुभम पुढे मी मागे मग उर्मिला, सागर आणि सुमित. मागून हळू हळू वाट काढत आणि स्वतःची वाट लागू न देता आदित्य आणि राहुल वरपर्यंत चढले. सरळ ८० अंशाच्या कोनात असलेली सगळ्यांसाठीची ही अनभिज्ञ चढाई खरच रोमांचकारी ठरली. वर पोहचेपर्यंत दीड वाजले होते.
मोहीम फत्ते
गोरखगडावरून दिसणारा मच्छिंद्रगड
आम्ही सगळ्यात आधी बॅगा रिकाम्या करायचे ठरवले. सगळ्यांनी सगळे खायचे पदार्थ बाहेर काढले हवे तसे खाल्ले. पोट भरले त्यानंतर चालू झाला फोटोग्राफीचा तास. सगळ्यांनी ह्या सर्वोच शिखरावर मनसोक्त फोटो काढले. भरपूर गप्पा, किस्से झाले. निघावस वाटत नव्हतं पण तरीही चढलोय म्हंटल्यावर उतरावं तर लागणारच ह्या विचारानेच उतरायला सुरुवात केली.
उतरताना होणारी कसरत
एव्हाना पूर्ण गडावर फक्त आम्ही ७ जणच होतो त्यामुळे घाई कसलीच नव्हती. फक्त लक्षपूर्वक उतरण्याची गरज होती तसंच आम्ही एकमेकांना व्यवस्थित सांभाळत खाली उतरलो एव्हाना 3 वाजले होते त्यामुळे आम्ही गुहेत थोडा वेळ विश्रांती आणि शांतता अनुभवण्यासाठी थांबायचं विचार केला आणि आमच्याकडे वेळ ही खूप होता म्हणून आम्ही थांबलो. तिथेच सुमित ने स्वतःचा एक नृत्याविष्कार सादर केला. त्याचे फोटो काढून आता थेट खालच्या वाटेला लागलो.
ग्रुप फोटो
आता मात्र सगळ्यांची चाल संथ झाली होती पण त्याने काही फरक ही पडणार नव्हता कारण वेळ भरपूर, गर्दी अजिबात नाही आणि स्वतःच्या गाड्या त्यामुळे काळजी करायची काहीच गरज नव्हती. ५ वाजताच्या सुमारास आम्ही गडाच्या पायथ्याशी आलो.
परतीच्या प्रवासाचे थकलेले चेहरे
एव्हाना सगळ्यांना कडाडून भूक लागली होती. मग काय आपल्या सगळ्यां मित्रांना बदलापूरच्या प्रसिद्ध मुळगावच्या वडापावची चव चाखायला दिली. मग काय सगळेच खुश. ज्याचा शेवट गोड ते सगळंच गोड.
मुळगाव चा प्रसिद्ध वडापाव
अगदी काहीही माहिती नसताना माझ्यावर पूर्ण विश्वास ठेवल्याबद्दल
उर्मिला ,सागर, सुमित, शुभम, राहुल आणि आदित्य तुमच्या सगळ्यांचे खूप खूप धन्यवाद...
परत लवकरच भेटुत नवीन ठिकाणी त्याच जोशात आणि त्याच उत्साहात....
Good bye.....
PICTURE OF THE DAY.....
